فرم اولیهٔ کوتاه‌تر، دادهٔ بهتری می‌دهد
درخواست اطلاعات زیاد در اولین قدم، برای مشتری کار می‌سازد و برای شما لزوماً دادهٔ مفید تولید نمی‌کند. وقتی کسی هنوز نمی‌داند شما گزینهٔ مناسبی هستید یا نه، پرسیدن نشانی کامل، تاریخچهٔ طولانی و چند ترجیح فرعی زود است. فرم اولیه باید فقط کمک کند درخواست را بفهمید و پاسخ دهید.
هر فیلد باید یک تصمیم را پشتیبانی کند
کنار هر سؤال بنویسید «با این پاسخ چه کاری انجام می‌دهیم؟». اگر پاسخی ندارید، فیلد را حذف کنید یا به مرحلهٔ بعد ببرید. برای یک درخواست عمومی معمولاً نام، راه تماس و توضیح کوتاه کافی است. برای رزرو ممکن است خدمت و زمان هم لازم باشد. اطلاعات حساس یا تخصصی را فقط وقتی فرایند و نیاز روشن است درخواست کنید.
سؤال‌ها را قابل‌پاسخ کنید
برچسب «توضیحات» مبهم است؛ «در یک جمله بگویید برای چه خدمتی تماس می‌گیرید» مشخص‌تر است. اگر شمارهٔ تماس می‌خواهید، فرمت پذیرفته‌شده و علت درخواست را روشن کنید. فیلد اختیاری را واقعاً اختیاری نگه دارید و خطای فرم را کنار همان فیلد نشان دهید، نه فقط بالای صفحه. روی موبایل با یک دست فرم را کامل کنید تا اصطکاک واقعی را ببینید.
بعد از ثبت چه می‌شود؟
پیام پایان باید بگوید درخواست ثبت شده، چه کسی پاسخ می‌دهد و بازهٔ زمانی پاسخ چیست؛ فقط اگر می‌توانید آن را رعایت کنید. اگر مشتری برای نوبت آماده است، مسیر رزرو کوتاه را جدا از فرم درخواست عمومی نگه دارید. دو مسیر با هدف متفاوت، داده‌های متفاوتی لازم دارند.